بررسی دستور umount
با استفاده از دستور umount در لینوکس میتونیم فایل های سیستمی وارد (mount) شده رو خارج (umount) کنیم.
فرم کلی:
umount "path_to_mount_point_directory"
در بالا آرگومان path_to_mount_point_directory مسیر پوشه ای است که فایل داخلش mount شده.
توجه
میتونیم بجای مسیر پوشه ی mount point مسیر فایل سیستمی رو بنویسیم، اما این کار توصیه نمیشه چون ممکنه فایل در چند جا mount شده باشه و با این کار معلوم نیست کدوم پوشه اول umount میشه.
با استفاده از آرگومان r میتونیم تعیین کنیم اگه به هر دلیلی فایل سیستمی قابل خارج شدن نبود دوباره به صورت read-only واردش کنه.
umount -r "path_to_mount_point_directory"
با استفاده از آرگومان l میتونیم دسترسی به فایل سیستمی رو قطع کنیم اما منابع فایل تا زمانی که فایل سیستمی مشغوله قطع نمیشه؛ حرف l ابتدای کلمه ی lazy است.
مثلا یک پارتیشن mount شده داریم، یک فایل رو داخلش کپی می کنیم، میتونیم از l استفاده کنیم تا بعد از پایان کپی پارتیشن کاملا خارج بشه.
umount -l "path_to_mount_point_directory"
با استفاده از آرگومان a میتونیم تمام فایل های سیستمی mount شده که در /proc/self/mountinfo بیان شده اند (بجز فایل های سیستمی proc, devfs, devpts, sysfs, rpc_pipfs و nfsd) رو خارج کنیم.
فایل mountinfo اطلاعات فایل های mount شده رو در بر داره.
sudo umount -a
خلاصه
- از دستور umount در لینوکس برای خارج کردن فایل های سیستمی mount شده استفاده می کنیم.